ميعادگاه ايراني
به نام خداوند جان و خرد
«چه زنده باشم و چه نباشم ، اميدوارم و بلكه يقين دارم كه اين آتش خاموش نخواهد شد و مردان بيدار كشور اين مبارزه ملّي را آنقدر ادامه مي دهند تا به نتيجه برسد . »
(دكتر محمد مصدق)
نوشتن از مصدق كبير ، از پيشواي ايران و ايراني كاري سهل و ممتنع مي باشد . چرا كه از يك سو مي بايست در شناساندن اين مرد خردمند به نسل جوان ايران نهايت كوشش را نمود و از سوي ديگر شايد هيچ قلمي نتواند از شير آهنكوه مرد سرزمين كوروش صفحه هاي كاغذ را سياه كند .
براي من كه او را پدر مي خوانم ، من كه او را پيشوا مي دانم ، من كه او را سوشيانتي ديگر از تخمه ي زرتشت مي نامم ، زيارت هر ساله ي او در قلعه ي احمد آباد در تبعيدگاه ابدي اش رنگ و بوي ديگري دارد . آدمي آنجا روح صادق مصدق را حس مي كند . آزادي آنجا با روح آدمي پيوندي ناگسستني برقرار مي كند . آنجا همان جايي است كه مي توان فهميد ايران يعني چه؟ ايراني كيست؟ و در طول اعصار چه مصايبي بر سر ايران و ايراني آمده است؟
آري قريه ي احمد آباد معبدگاه عاشقان راستين موطن آرياست . همان جاست كه مي توان به شكوه سرزمين نستوه ايران پي برد . همانجاست كه مي فهمي چرا ايراني ، ايراني مانده و تن به پستي و خفت و خواري هيچ قوم ديگري نداده است . آنجاست كه حس مي كني بابك ها ، مازيار ها ، ابومسلم ها ، امير كبير ها ، مصدق ها ، فاطمي ها ، فروهر ها و ... براي چه آمده اند و براي چه سلاخي شده اند . آنجاست كه مي فهمي در چه جامعه ي ننگ زده و نخبه كشي نفس مي كشي . جامعه اي كه بهترين و افتخار آفرين ترين فرزندان خود را در طول تاريخ به تبعيدگاه ، به بند زندان و چوبه ي دار فرستاه است .
با اين همه اما آنجا در مي يابي كه ايراني يعني چه؟ كه ايراني چه بايد بكند؟ كه ايراني چگونه بايد باشد؟ كه ايراني به پاسداشت بزرگان اش زين پس چه بايد بكند؟
راه مصدق راه وطن است ، راهي كه به اسقلال و آزادي منتهي مي شود ...
وعده ي ما سالمرگ مصدق كبير
يكشنبه چهاردم اسفند ماه يك هزار و سيصد و هشتاد و چهار
وعده گاه ما قلعه ي احمد آباد
« پاينده باد ايران زمين »
